NextRiot

Waarom gebruiken we super(props)?

November 30, 2018 • ☕️ 5 min read

Hooks zijn blijkbaar helemaal in. Ironisch genoeg wil ik dit blog beginnen met een aantal leuke feiten over class components. Wat dacht je daarvan!

Het is totaal niet nodig om deze feitjes te weten om effectief met React te kunnen werken. Maar het kan wel interessant zijn als je wil weten hoe alles samenhangt.

Ten eerste.


Ik heb super(props) vaker geschreven dan ik zou willen toegeven:

class Checkbox extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(props);    this.state = { isOn: true };
  }
  // ...
}

Natuurlijk maakt the class fields proposal het heel makkelijk om dit hele gedoe over te slaan:

class Checkbox extends React.Component {
  state = { isOn: true };
  // ...
}

Deze syntax stond al in de planning toen er in React 0.13 in 2015 ondersteuning kwam voor plain classes. Het definiëren van de constructor en aanroepen van super(props) was altijd bedoeld als een tijdelijke oplossing totdat class fields een goed alternatief kon bieden.

Laten we het voorbeeld nog eens bekijken, maar dan met gebruik van ES2015 functionaliteiten:

class Checkbox extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(props);    this.state = { isOn: true };
  }
  // ...
}

Waarom is het nodig om super aan te roepen? Is het ook mogelijk dit niet te doen? En als dit dan toch nodig is, wat gebeurt er dan als we geen props meegeven? Zijn er nog andere argumenten? Laten we kijken.


super refereert in JavaScript naar de parent class constructor. (In ons voorbeeld verwijst het naar de implementatie van React.Component.)

Belangrijk om te weten is dat je this pas kan gebruiken in een constructor nadat je de parent constructor hebt aangeroepen. JavaScript laat het niet toe om:

class Checkbox extends React.Component {
  constructor(props) {
    // 🔴 Kan 'this' nog niet gebruiken.
    super(props);
    // ✅ Nu kan het wel.
    this.state = { isOn: true };
  }
  // ...
}

Er is een goede reden dat JavaScript aandringt op het uitvoeren van de parent constructor voordat je iets met this doet. Stel je een class hierarchie voor:

class Person {
  constructor(name) {
    this.name = name;
  }
}

class PolitePerson extends Person {
  constructor(name) {
    this.greetColleagues(); // 🔴 Dit mag niet, lees hieronder waarom.
    super(name);
  }
  greetColleagues() {
    alert('Good morning folks!');
  }
}

Stel je voor dat je this gebruikt voordat super kan worden aangeroepen. Een maand later willen we misschien greetColleagues aanpassen zodat deze ook de naam van de persoon heeft in het bericht:

  greetColleagues() {
    alert('Good morning folks!');
    alert('My name is ' + this.name + ', nice to meet you!');
  }

Maar we zijn vergeten dat this.greetColleagues() aangeroepen is voordat super() de kans heeft gekregen om this.name op te zetten. this.name is dus nog niet eens gedefinieerd! Zoals je kan zien kan dit soort code moeilijk zijn om rekening mee te houden.

Om dit soort valkuilen te voorkomen forceert JavaScript ons eerst super aan te roepen voordat je this kan gebruiken. Laat de parent zijn ding doen! Deze beperking is ook van toepassing op React components die als class worden gedefinieerd:

  constructor(props) {
    super(props);
    // ✅ Het is OK om `this` nu te gebruiken.
    this.state = { isOn: true };
  }

Dit brengt ons bij de volgende vraag: waarom zou je props meegeven?


Je zou denken dat het meegeven van props aan super noodzakelijk is, omdat het de constructor van React.Component in staat stelt this.props te initialiseren:

// In React
class Component {
  constructor(props) {
    this.props = props;
    // ...
  }
}

Dit ligt niet ver van de waarheid - dat is ook precies wat het doet.

Maar als je super() aanroept zonder het props argument, is het op een of andere manier toch nog mogelijk om this.props te benaderen in de render method en andere methods. (Geloof je me niet? Probeer het dan vooral zelf uit).

Hoe dat werkt? Het blijkt dat React props ook toewijst op de instance net nadat jouw constructor is aangeroepen:

  // In React
  const instance = new YourComponent(props);
  instance.props = props;

Dus zelfs als je vergeet props mee te geven aan super() zal React ze direct na afloop klaarzetten. En daar is een reden voor.

Toen er in React ondersteuning kwam voor classes, kwam er niet alleen ondersteuning voor ES6 classes. Het doel was om een zo breed mogelijk scala aan class abstracties te ondersteunen. Het was niet geheel duidelijk hoe succesvol ClojureScript, CoffeeScript, ES6, Fable, Scala.js, TypeScript of andere oplossingen zouden zijn voor het definiëren van componenten. Daarom bleef React neutraal wat betreft of het aanroepen van super() nodig zou zijn - zelfs als dat bij ES6 classes wel nodig is.

Betekent dit dat je gewoon super() kan gebruiken in plaats van super(props)?

Waarschijnlijk niet, sinds het nog steeds verwarrend is. Uiteraard, React zal this.props toewijzen nadat de constructor zijn werk heeft gedaan. Maar this.props zou nog steeds niet gedefinieerd zijn tussen de super call en het einde van je constructor:

// In React
class Component {
  constructor(props) {
    this.props = props;
    // ...
  }
}

// In de code
class Button extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(); // 😬 We vergaten props mee te geven
    console.log(props);      // ✅ {}
    console.log(this.props); // 😬 undefined  }
  // ...
}

Het kan nog uitdagender zijn om te debuggen als dit in een method gebeurt die wordt aangeroepen vanuit de constructor. En dat is waarom ik aanraad om altijd super(props) door te geven, zelfs als het niet per se verplicht is:

class Button extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(props); // ✅ We gaven props mee
    console.log(props);      // ✅ {}
    console.log(this.props); // ✅ {}
  }
  // ...
}

Dit waarborgt dat this.props is gedefinieerd nog voordat de constructor klaar is.


Er is nog één ding waar mensen die React al langer gebruiken misschien nieuwsgierig naar zijn.

Het is je misschien opgevallen dat als je de Context API in classes (met legacy contextTypes of de modernere contextType API die werd toegevoegd in React 16.6), gebruikt, context als tweede argument wordt meegegeven aan de constructor.

Dus waarom schrijven we dan niet super(props, context)? Dit zou kunnen, maar context wordt veel minder vaak gebruikt, dus deze valkuil zal minder vaak voorkomen.

Met de class fields proposal verdwijnt deze valkuil sowieso al zo goed als volledig. Zonder een expliciete constructor worden alle argumenten automatisch al doorgegeven. Dit maakt het mogelijk dat een expressie zoals state = {} referenties bevat naar this.props of this.context als het nodig is.

Met Hooks hebben we niet eens super of this. Maar dat is een onderwerp voor een andere dag.