NextRiot

Neden super(props) yazıyoruz?

November 30, 2018 • ☕️ 5 min read

Duyduğuma göre Hooks en çok konuşulan yenilik olmuş. İronik olarak, bu bloğu class bileşenleri hakkında bilinmeyen gerçekleri açıklamak için açmak istedim.

Burada anlatılanlar, React’ı üretken olarak kullanmak için çok da önemli değil. Ancak bir şeylerin nasıl çalıştığını öğrenmek isteyenlerdenseniz, eğlenceli bulabilirsiniz.

İşte ilki.


Hayatımda super(props)u bilmek istediğimden çok daha fazla yazdım:

class Checkbox extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(props);    this.state = { isOn: true };
  }
  // ...
}

Tabi ki, class fields önerisi tüm bu seremoniyi atlamamızı sağlıyor:

class Checkbox extends React.Component {
  state = { isOn: true };
  // ...
}

2015’te, React 0.13 yalın class’lar için destek sağladığında bunun gibi bir yazım planlanmıştı. constructor tanımlamak ve super(props)u çağırmak, class fields ergonomik bir alternatif sunana kadar, geçici bir çözüm olarak amaçlanmıştı.

Ama sadece ES2015 özelliklerini kullanan bu örneğe tekrar dönelim:

class Checkbox extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(props);    this.state = { isOn: true };
  }
  // ...
}

Neden super fonksiyonunu çağırıyoruz? Çağırmasak olmaz mı? Eğer çağırmak zorundaysak, props değişkenini göndermezsek ne olur? Başka bir argümanı alıyor mu bu fonksiyon? Hadi cevapları bulalım.


JavaScript dilinde, super ebeveyn class constructor’a işaret eder. (Bizim örneğimizde, React.Component implementasyonuna işaret ediyor.)

Önemle, bir constructor içerisinde, ebeveyn constructor’ını çağırana kadar, this‘i kullanamazsınız. JavaScript izin vermez:

class Checkbox extends React.Component {
  constructor(props) {
    // 🔴 Henüz `this` kullanamazsın
    super(props);
    // ✅ Şimdi kullanabilirsin
    this.state = { isOn: true };
  }
  // ...
}

JavaScript’in, this‘e dokunmadan önce ebeveyn constructor’ın çalışmasına zorlamasının iyi bir nedeni var. Class hiyerarşisini düşünün:

class Person {
  constructor(name) {
    this.name = name;
  }
}

class PolitePerson extends Person {
  constructor(name) {
    this.greetColleagues(); // 🔴 Bu engelleniyor, nedeni için aşağıyı okuyun
    super(name);
  }
  greetColleagues() {
    alert('Günaydın gençler!');
  }
}

super fonksiyonunu çağırmadan this kullanabildiğimizi düşünün. Bir ay sonra, greetColleagues fonksiyonunu, kişinin ismini parametre olarak alacak şekilde değiştirebiliriz:

  greetColleagues() {
    alert('Günaydın gençler!');
    alert('Benim adım ' + this.name + ', tanıştığıma memnun oldum!');
  }

Ancak this.greetColleagues() fonksiyonunun, daha super() fonksiyonunun this.name değerini ayarlamadan çağrıldığını unuttuk. Bu yüzden this.name daha tanımlanmamış halde! Gördüğünüz gibi, bunun gibi kod blokları hakkında düşünmek bile zor.

Bunun gibi sıkıntılardan kurtulmak için, JavaScript; “eğer constructor içinde this kullanmak istiyorsan, önce super çağırmak zorundasın” diyor. Ebeveyni bir bırak, işini halletsin! Ve bu sınırlama aynı şekilde class olarak tanımlanmış React componentleri’ne de uygulanıyor:

  constructor(props) {
    super(props);
    // ✅ Buradan sonra `this` kullanabilirsin
    this.state = { isOn: true };
  }

Bu bizi başka bir soruya yöneltiyor: neden props‘u göndermeliyiz?


super fonksiyonuna props argümanını göndermem gerekiyor ki React.Component‘in constructor fonksiyonu this.props‘u oluşturabilsin diye düşünebilirsiniz:

// Inside React
class Component {
  constructor(props) {
    this.props = props;
    // ...
  }
}

Ve bu düşünce doğruya çok da uzak değil — gerçekten de öyle yapıyor.

Ama nedense, super() fonksiyonunu props göndermeden çağırsanız bile, render ve diper metodların içinden this.props‘a erişebiliyorsunuz. (İnanmıyorsanız kendiniz deneyebilirsiniz!)

Peki bu nasıl çalışıyor? Meğerse React sizin constructor fonksiyonunuzdan hemen sonra, props parametresini kendi atıyor:

  // React'ın içi
  const instance = new YourComponent(props);
  instance.props = props;

Bu nedenle super() içine props göndermeyi unutsanız bile, React yine de sonradan onu tanımlayacak. Bunun bir sebebi var.

React class’lar için destek sağladığı sırada, sadece ES6 class’ları için destek eklemedi. Amaç, olabildiğince geniş alanda class yapılarını desteklemekti. O zamanlar ClojureScript, CoffeeScript, ES6, Fable, Scala.js, TypeScript, veya diğer çözümlerin component tanımlamada ne kadar başarılı olacakları kesin değildi. Yani React kasıtlı olarak super() fonksiyonunun zorunlu olmasında tarafsız kaldı - ES6 zorunlu kılsa da.

Peki bu super(props) yerine sadece super() yazabileceğiniz anlamına mı geliyor?

Büyük ihtimalle hayır çünkü hala biraz kafa karıştırıcı. Tabi ki, React zaten this.props değerini sizin constructor’ınız çalıştıktan sonra atayacaktır. Ancak this.props değeri, super fonksiyonunu çağırma satırı ve constructor’ınızın sonu arasında tanımlanmamış olacaktır.

// React'ın içi
class Component {
  constructor(props) {
    this.props = props;
    // ...
  }
}

// Sizin kodunuz
class Button extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(); // 😬 props'u göndermeyi unuttuk
    console.log(props);      // ✅ {}
    console.log(this.props); // 😬 undefined   }
  // ...
}

Bu, eğer constructor’ın içinde çağrılan bir metod içinde olursa, debug yapmak daha da zorlaşacaktır. Ve işte tam olarak bu yüzden, zorunlu olmamasına rağmen, her zaman super(props) olarak kullanmayı öneriyorum:

class Button extends React.Component {
  constructor(props) {
    super(props); // ✅ props'u gönderdik
    console.log(props);      // ✅ {}
    console.log(this.props); // ✅ {}
  }
  // ...
}

Bu, this.props değerinin, daha constructor ortada bile yokken tanımlı olmasını kesinleştiriyor.


Uzun zamandır React kullananların merak ettiği son bir nokta olabilir.

Class’ların içinde Context API’ını (ister eski contextTypes, ister React 16.6’da eklenen modern contextType API) kullandığınız zaman context değişkeninin constructor’a ikinci parametre olarak gönderdiğini farketmişsinizdir.

O zaman neden super(props, context) yazmıyoruz? Yazabiliriz, ama context, props’a göre daha az kullanıldığı için bu problem o kadar da fazla karşımıza çıkmıyor.

Zaten, class fields önerisiyle beraber bu sıkıntı büyük ölçüde kayboluyor. Bir constructor olmadan, tüm argümanlar otomatik olarak aşağıya taşınıyor. Bu, state = {} gibi bir tanımlamanın this.props veya this.context değerlerine bir referans taşımasına olanak sağlıyor.

Hooks ile beraber, super veya this bile gereksiz kalıyor. Ama bu başka bir günün konusu.